اون شبایی که به هر بهونه بهت پیام می دادم، از روی بیکاری و واسه سرگرمی نبود!پیام می دادم چون دلم تنگ شده بود. دلتنگی ساده و معمولی ام نه!از اوناش که کل جونت رو در بر میگیره، جوری که انگار آدم می خواد بمیره ولی نمی میره.حالا فکر کن وقتی جواب نمی گرفتم یا اون جوابی که می خواستم نمی گرفتم، چه حالی بهم دست می داد!خدا رو شکر می کنم که از اون روزها و شب ها گذشتم.نه که دلم تنگ نشه ها! چرا میشه، زیادم میشه ولی احساس می کنم اینقدری دیگه بهت نزدیک نیستم که بخوام خودت برام این دلتنگی رو رفع کنی...

این احساسات و دوست داشتن هامو از روی زمین برداشتم

و خاکشو تکوندم.

از خیر خیلی چیزها گذشتم.

نسبت به بعضی مسائل بی تفاوت شدم.

توقعاتم رو تا جایی که می شد، پایین اوردم.

یک سری واقعیت هارو پذیرفتم.

در نتیجه حال دلم بهتره:)